کاشان از دیرباز محل زندگی مردمان و مهد تمدن و فرهنگ بوده است. سکه های منقوش و ابنیه بجا مانده از گذشته، سیر پیشرفت و تداوم زندگی را در این ناحیه کهنسال آشکار می سازد. بعد از ظهور اسلام و اعتلای تشیع علوی، مردمان از نخستین گروندگان به مذهب شیعه کاشان بودند و شاید به این دلیل شاهان صفوی به این دیار تعلق خاطر فراوان داشتند. شاه صفی در این شهر درگذشت و شاه عباس دوم نیز در این شهر بر تخت پادشاهی نشست. عهد قاجار دوران گسترش شهر و بازسازی بناهای تاریخی پیشین و بنای عمارت های تازه بود.

روستای ابیانه,عکس روستای ابیانه,پروژه روستای ابیانه کاشان,طرح هادی روستای ابیانه کاشان,دانلود پروژه روستای ابیانه کاشان,پروژه کامل روستای ابیلانه کاشان,نقشه های روستای ابیانه کاشان,روستا ابیانه کاشان
موقعیت:

شهر کاشان مرکز شهرستان کاشان در استان اصفهان است. جمعیت این شهر طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکزآمار ایران برابر با ۲۴۸۷۸۹ نفر بوده است.

وجه تسمیه

نظرات در مورد وجه تسمیه کاشان مختلف است، برخی آن را تغییر یافته کاه فشان، و بعضی تغییر یافته کاس رود، کاسیان، قاسان و غیره می‌دانند. البته در برخی کتب تاریخی از کاشان با نام کاسان که از کاسو (نام قومی به همین نام در قدیم؛ساکن منطقه آران (قفقاز فعلی) گرفته شده نیز نام برده می‌شود. هنوز هم مردم این دیار شهر خود را کاشو یا کاشون که در واقع تغییر یافته کاسو است معرفی می‌کنند.

 برای دانلود این پروژه کامل به ادامه مطلب مراجعه نمائید….

تاریخ باستان

کاشان یکی از اولین مراکز تشکیل تمدن انسانی بوده‌است. طبق حفاریهای باستان‌شناسی در تپه‌های سیلک کاشان، سابقه حضور بشر در این منطقه به هفت هزار سال پیش می رسد.
تاریخ پس از اسلام

کاشان در زمان سلجوقیان روبه رونق نهاد و در زمان قره‌قویونلوها بیشتر ترقی کرد. تا جایی‌که محل توجه دانشمندان شد. در نیمه دوم سده نهم و نیمه اول سده دهم این شهر، شهرت بسیاری داشت و یک شهر پرجمعیت به شمار می‌رفت. در سده ۱۱ و در دوره صفویه برای دومین بار به همان درجه از ترقی نائل شد و مانند اصفهان با شهرتی بسیار همراه گردید، اما با بروز زلزله‌ای بسیار شدید در سال ۱۱۹۲ هجری قمری دوباره ویران شد. بعد از زلزله‌ای که در زمان قاجار رخ داد کاشان دستخوش نابسامانی و منازعات محلی شد و از این‌جهت زیانهای فراوان دید.

درباره کاشان

کاشان دارای جمعیتی بالغ برسیصد صد هزار نفر بوده که در بین دامنه کوه کرکس ودشت کویر آران سکنی دارند. در رده یازدهمین شهر صنعتی ایران قرار می‌گیرد که دلیل آن وجود کارخانجات فرش ماشینی (بیش از یکصد کارخانه)، کارخانه تولید ورق گالوانیزه و کارخانجات تولید قطعات خودرو و مونتار است. قدمت صنایع نساجی در این شهر به تولیدات شعر بافی شامل مخمل بافی زر بافی و حریر بافی برمی‌گردد که هم اکنون بیش از چند هزار نفر در کارخانجات نساجی مشغول به کار می‌باشند.

از محصولات کشاورزی آن می‌توان به انواع غلات و میوه‌های فصلی اشاره نمود. غذای غالب، در بین مردم این شهر ابگوشت و بالاخص گوشت و لوبیا می‌باشد.
آثار تاریخی و دیدنی فراوانی در این شهر وجود دارد که از آن میان می‌توان به ۱-باغ تاریخی فین ۲-تپـه های باستای سیلک۳-مسجد آقا بزرگ ۴-مقــــــــبره فیض کاشانی۵-خانه طباطبایی ها ۶-خانه برو جـــــــردی ها۷-خانه عباسی ها ۸-خانه عــــــــــــــامری ها۹-مقبره ابو لولو ۱۰-مسجد جـــــــــامع کاشانو… اشاره نمود .

 

 

۱-خانه عامری‌ها

در خیابان علوی کاشان قرار دارد، در دوره زندیه احداث و در دوره قاجار به وسیله سهام السلطنه عامری توسعه یافته‌است و مجموعه‌ای است که به وسیله اداره میراث فرهنگی کاشان با استفاده از اعتبارات تبصره ۳۶ در دست مرمت و تغییر کاربری است تا به اقامتگاه گردشگری داخلی و خارجی تبدیل شود. ٔ
.
مجموعه خانه تاریخی عامری ها یکی از قدیمی ترین خانه های کاشان است که قدمت آن به دوران زندیه می رسد. البته وضعیت فعلی این بنا مربوط به دوران قاچار بوده که به وسیله سهام السلطنه عامری بازسازی گردیده است

این مجموعه دارای هفت حیاط است که چهار حیاط به صورت بیرونی، اندرونی، مهمان خانه، حیاط خدمه و سوارکاران نظامی مورد استفاده قرار می گرفته و در سه حیاط دیگر نیز بستگان نزدیک سهام السلطنه سکونت داشته اند. این خانه دارای حمام اختصاصی زنانه و مردانه جدا از هم می باشد.

پس از سهام السلطنه، حیاط های بیرونی و اندرونی در اختیار فرزند وی، ابراهیم خلیل خان عامری و بقیه ساختمان ها به افراد دیگر این خاندان تعلق گرفت و به مرور زمان برخی از حیاط ها تفکیک و به افراد دیگر فروخته شد

طرح، معماری، شکوه و تزئینات جالب این مجموعه و ایوان ها و حوضخانه ها و زیر زمین ها و حیاط های گودال باغچه، این مجموعه را در ردیف یکی از دیدنی ترین بناها قرار داده است.
خانه طبا طبا یی ها :

• بر اساس کتبیه موجود در شاه نشین خانه تاریخ ساخت به سال ۱۲۹۸ هجری قمری باز میگردد. این خانه در کنار امامزاده کوچکی در خیابان علوی کاشان ساخته شده . خانه از سطح خیابان پایین تر است ، و شامل حیاط ها و اتاقها و دو ایوان زیبا به همراه زیرزمین و حوض خانه و بادگیر است . گچبری ایوان آن و پنجره های اتاقهای چند دری آن واقعا زیباست .

 

• این خانه دارای دوبخش مجزاودر اصل دوخانه مستقل است که به طرزظریفی به هم مرتبط شده اند.بخش بزرگتردارای حیاط مربع مستطیلی است که درچهارگوشه خود پخی های کوچکی دارد.
• جبهه جنوبی حیاط درمیانه خود دارای ایوان ستون داری می باشد که ازلبه حیاط اندکی عقب ترنشسته وحوض مستطیل شکلی درمقابل آن قراردارد.

• مهمترین مجموعه فضایی خانه درجبهه جنوبی واقع شده است .ارتفاع این جبهه از سایرقسمت های بنا بیشتراست وقوسی نیم دایره برفرازایوان میانه خود دارد که بالاترین نقطه درخط آسمان کلی بنا را تشکیل می دهد.

 

• ستون های پر تزئین و جزئیات زیبای گچبری رنگی در دیوارها و سقف ایوان بر اهمیت آن می افزایند.
• ستون های پر تزئین و جزئیات زیبای گچبری رنگی در دیوارها و سقف ایوان بر اهمیت آن می افزایند.
• در پشت ایوان تالاری با شاه نشین قرار گرفته که از دو سو با حیاط های کوچکی ارتباط دارد و بدین ترتیب پنجره های تالار از سه جانب به سوی فضاهای باز گشوده می شوند.سقف تالار و شاه نشین آن دارای تزئینات یزدی بندی زیبایی است.
• حیاط های کوچک دو سوی تالار که به شکل هشت و نیم هشت می باشد با بناهای دو طبقه ای محصور شده اند و حوضی به شکل هشت ضلعی در میانه خود دارند. قسمت فوقانی جداره های این حیاط پوشیده از تزئینات یزدی بندی است.

• در جبهه مقابل به تالار هر یک از این حیاطها ایوانچه های ستون دار پر تزئینی ساخته شده اند و در جبهه شمالی و جنوبی اتاق های سه دری در دو طبقه قرار دارند.
• بدین ترتیب سه دری های واقع در دو سوی ایوان بزرگ جبهه جنوبی بنا از دو سو به فضای باز پنجره دارند.
• در جبهه شمالی حیاط مهتابی نسبتا وسیعی در میانه نما واقع شده و فضای باز حیاط را گسترده تر کرده است.
• در دو سوی نمای این جبهه نیز دو ایوانچه ستون دار قرار گرفته اند.
• مهتابی از پشت به تالار خانه دیگر مربوط است و در طرفین خود دو هشتی ورودی دارد که از یکی از آنها می توان به حیاط خانه دیگر وارد شده به این ترتیب می توان مهتابی را مفصل ارتباطی دو خانه به شمار آورد.

 

• در جبهه شرقی نیز مجموعه ای متشکل از یک تالار و چهار اتاق سه دری وجود دارد که همه در امتداد یکدیگر قرار گرفته و به هم مربوطند.
• تالار میانه این جبهه صلیبی شکل است و دو ایوانچه ستون دار در مقابل سه دری های طرفین آن واقع شده اند .نمای این جبهه از حیاط دارای نظام یک در میان از قوس های کوچک و بزرگ است.
• در جبهه غربی بنا تنها دو ایوانچه ستون دار در میانه دیوار ساخته شده که به نوعی نمای جبهه مقابل را تکرار می نمایند.
• به طور کلی اصل تقارن در نماهای متقابل در جزء به جزء این بنا دیده میشود.سطح نماهای داخلی حیاط اصلی خانه را با گچبری های بسیار ظریف آراسته اند.
• ورودی اصلی خانه در گوشه جنوب شرقی بنا واقع شده و ترکیبی از چند فضای متوالی است که سردر را به حیاط پیوند می دهد.این سردر نیز دارای تزئینات یزدی بندی است
• سرداب بزرگ و چشمگیر خانه که در زیر مهتابی جبهه شمالی قرار دارد دارای یک قسمت مرکزی است که فضاهای مختلفی در چهار طرف آن قرار گرفته اند.به طور کلی زیر زمین با سقف یزدی بندی پرکار و ستون های پر تزئین از فضاهای با اهمیت خانه به شمار می آید.

 

• بخش دوم خانه یعنی خانه کوچکتر که خصوصی تر به نظر می رسد.شامل حیاطی کوچک است که در شمال و جنوب آن تنها طاق نما یا ایوانچه هایی ساخته شده اند و در جبهه شرقی آن یک پنج دری با دو اتاق در طرفین واقع است.
• در پشت بام این پنج دری یک مهتابی با دیواره های نماسازی شده قرار دارد.
• در میانه جبهه غربی حیاط یک مهتابی کشیده بخش اعظم نمای این جبهه را در بر گرفته است و تالار خانه در پشت آن واقع است.
• به این ترتیب تالار این خانه از دو جهت به فضای مهتابی باز میشود که یکی به حیاط بزرگ خانه و دیگری به حیاط کوچکتر میشود.
باغ فین کاشان

 حمام فین

• اما حمام فین که شاید معروفترین جای این باغ باشه در غربی ترین نقطه باغ قرار داره یک حمام با کلی راهرو و دالان که قطعا گرم کردنش کار راحتی نبوده داخل حمام جایی که امیر کبیر به قتل رسیده، صحنه قتل رو با استفاده از ماکت بازسازی کردند داخل حمام همینطور عکسهایی از میرزا آقا خان نوری که بعد از امیر کبیر به صدارت رسید ،همسر آمیر کبیر که خواهر ناصرالدین شاه بوده و مهد علیا مادر ناصر الدین شاه دیده میشه

 

• ابیانه

• روستای ابیانه که امروز به یکی از محبوبترین نقاط توریستی ایران تبدیل شده است و معمولا مجموعه عکسی از ایران بدون تصاویری از دیوارهای مشهور سرخ رنگ و زنان محلی پوش آن کامل نیست، پیشینه ای بسیار کهن تر از آنچه تصور میکنیم دارد.

موقعیت:
• ابیانه روستایی در استان اصفهان و ۵۰ کیلومتری جاده کاشان نطنز است باستانی که زندگی در سراسر آن جریان دارد و همین جاری بودن زندگی موجب میشود که توجه گردشگران بیشتر به آنچه در مقابل چشمانشان قرار دارد جلب شود و متوجه قدمت فراوان این بناهای به ظاهر روستایی و در باطن تاریخی، نشوند.
ابیانه در مسیر کاشان به نطنز در انتهای جاده ای قرار دارد که برای رسیدن به این روستا و روستاهای دیگری چون هنجن، یارند، کنجان، برز و طره ایجاد شده است. ابیانه در زواویه شمال غرب کوه کرکس نطنز و در منتهی الیه رودخانه «برزرود» واقع شده است. و به خاطر موقعیت خاص جغرافیایی و دور از دسترس بودن، همچنان بکر و دست نخورده باقی مانده است.

برای کسی که با شنیدن وصف ابیانه و به شوق دیدن منظره ای چون ماسوله به اینجا آمده باشد، اولین دیدار چندان غیر منتظره و مبهوت کننده نیست و در نگاه اول نمیتوان تفاوتی میان این دهکده بن بست با سایر روستاهای دورافتاده یافت. فضا در وهله اول دلگیر و خاموش به نظر میرسد اما تنها چند قدم در دل روستا کافی است که هر بیننده ای را سر شوق بیاورد، بناهای این مجموعه تاریخی از زمان ساسانیان تا اواخر دوره قاجاریه شکوه خود را حفظ کرده اند و سرخی دیوارها ناگهان جذابیت و گیرایی خاصی پیدا میکند.

این خاک سرخ که در قسمتهای شمال و شمال غربی ابیانه موجود است، خاصیت ویژه ای دارد که هرچه بیشتر باران بخورد، محکمتر میشود. این ویژگی در وجود اهالی صبور و مقاوم این روستا نیز به ودیعه گذارده شده است و این مردم سالیان متمادی در مقابل هجوم حوادث تاریخی و بلایای طبیعی ایستادگی کرده و با عشق به آداب و رسوم و معماری سرزمین خود، به حفظ و نگهداری از بناهای تاریخی ابیانه پرداخته اند و سبک معماری روستا را در تمام تعمیرات با دقت حفظ شده است.

• سرسبزی و طراوت درختان اطراف ده به ویژه در سالهای فراوانی آب یا به قول مردم محل (آبسال) در تمام بهار و تابستان به این روستای تارخی جلوه و صفای ویژه ای می دهد . در بدو ورود به ابیانه بافت خانه ها با رنگ اخرائی ریزه کاری هائی که در ساخت در و پنجره های چوبی خانه ها به کار رفته برخورد با مردمی با قیافه بشاش و لباس محلی زنان نظر هر بیننده ای را جلب می کند.
خانه ها
خانه های ده بر روی دامنه شمالی دره و با شیب نسبتاً تند بر بستری از سنگ‌های رسوبی سبزرنگ بنا شده اند. خانه ها از خاک سرخ منحصر به آن محل ساخته شده و با اسلوب ساختمانی ویژه محلی و در یک سطح محدود به صورت پلکانی و مسلط بر یکدیگر قرار گرفته اند بر بالای خانه ها کوه سنگی زیبایی دیواره شمالی ده را تشکیل می دهد که برای هر تازه واردی جالب توجه است.

• بناهای مذهبی و عمومی ابیانه
• مسجد جامع در وسط ده واقع شده است که با طاق بندی ضربی و مخصوصاً درهای ورودی منبت کاری با گل و بوته و خطوط برجسته و گل درشت توجه هر تازه واردی را چلب می کند.
• مسجد «پرزله» در محله معروف «پرزله» واقع شده است و مشتمل بر یک شبستان در طبقه همکف با کوچه است که با در دو لنگه ای به راهرو کوچکی متصل می شود.
• مسجد «حاجتگاه» در قسمت غربی ده و در کنار قبرستان سابق واقع شده است . جبهه شرقی آن با روکاری آجری و دریچه ها و پنجره های مشبک هلالی نمای جالبی دارد
• مسجد « یسمان» در میان محله « یسمان» واقع شده واثر یا نوشته ای تاریخی ندارد اما آنچه مسلم است از بناهای قبل از دوره صفویه است.
• « امامزاده ابیانه» یا «‌زیارت» مدفن دو تن از فرزندان امام موسی کاظم (ع) است.
• این بنا در محله پایین ده واقع است و دارای گنبد کاشیکاری فیرزوه ای است که در میان خانه های سرخرنگ ده جلوه ای ویژه دارد.
• زیارتگاه « هینزا» نیز در زاویه جنوب شرقی ده و در دره کم عرض و طویلی شامل قریب یک هکتار باغهای میوه قرار دارد.
• از جمله دیگر آثار تاریخی ابیانه می توان به آتشکده ، قلعه‌ها ، حمام ها ، آسیاب ها ، مزرعه گهه بالا و غیره اشاره کرد.

• بناهای تاریخی:

این روستای کوچک و کم سکنه، مامن بناهای تاریخی متعددی است که شرح تمام آنها در اینجا نمیگنجد و ما تنها به تعدادی از مشهورترین آنها پرداخته ایم: قدیمى ترین اثر تاریخى ابیانه، آتشکده هارپاک است که مانند دیگر بناهاى ده در سراشیبى قرار گرفته است. آتشکده ابیانه را نمونه اى ازمعابد زردشتى دانسته اند که در مناطق کوهستانى ساخته مى شده و از نشانه های موجود بر دیوارها میتوان متوجه شد که این بنا مربوط به عهد ساسانی است
• مترین بنا و اثر تاریخى این روستا مسجد جامع است که در آن آثاری چنان قدیمی و ارزشمند وجود دارد که بیشتر به موزه شبیه است. از جمله این اشیاء میتوان به محراب چوبی منحصر به فردی که در شبستان زیر مسجد قرار دارد و در اطراف آن سوره “یاسین” به خط کوفی گلدار و ساده کنده کاری شده و متعلق به سال ۴۷۷ هجری قمری است.

 

مسجد تاریخى دیگر ابیانه مسجد حاجتگاه است که کنار صخره اى در کوهستان بنا شده و بر در ورودى شبستان آن تاریخ ۹۵۲هجری ثمری، یعنی اوایل دوران صفویه، مشاهده مى شود. با ورود به این مسجد که با سادگی باشکوه و دخیلهای رنگارنگ و فانوسهای اهدایی اهالی و حاجتمندان تزئین شده و خواندن آیات قرآن بر روی تخته کوبیهای سقف، دلیل نامگذاری این مسجد را میفهمیم. اینجا، با حال و هوای روحانی خود، به یقین محل گرفتن حاجت است.

 

مسجد پرزله که در یکی از قدیمیترین بخشهای روستا بنا شده، دارای دری است متعلق به دوره ایلخانان و دارای تاریخ ۷۰۱ هجری قمری. این درب، قدیمیترین درب موجود در روستا و دارای تزئیناتی مشابه با تزئینات مقبره بایزید بسطامی است. این در قدیمی با مایع مخصوصی پوشانده شده که آنرا تا امروز از گزند حشرات و عوامل خارجی دیگر مصون داشته است.

درابیانه همچنین دو زیارتگاه وجود دارد که یکى با گنبد هشت ضلعی و کاشیکاری فیروزه ای، شاهزاده عیسى و شاهزاده یحیى نام دارد که به گفته اهالى، فرزندان امام موسى کاظم (ع) بوده اند.

 

 

• وضع معیشتی
• اما در مورد وضع معیشتی مردم ابیانه باید گفت چون ده در دره ای با رودخانه کم عرض واقع شده و زمین کافی برای کشاورزی و باغداری فراهم نبوده لذا درآمد کشاورزی نیاز زندگی را تامین نمی کرده است و دامداری و دامپروری رواج یافته است.
• تمام دره و ماهورها و کوههای این محدوده پوشیده از روئیدنیهای کم نظیر است که دسته ای از آنها در بهار و پاییز خوراک دام را تامین می کنند و دسته دیگر قابل جمع آوری و خشک کردن برای مصرف خوراک زمستانی دام هستند همچنین بوته گون کتیرا را که در مراتع ابیانه به وفور می روید باید بوته زرخیز نامید چرا که از این بوته صمغ کتیرا گرفته می شود که گذشته از مصارف صنعتی داخلی یکی از اقلام صادراتی کشور نیز به شمار می آید.

• این منطقه دارای معادن زغال سنگ و سرب نیز بوده است که اینک تعطیل هستند

 

 

• بافت اجتماعی
• از نظر مرقعیت منطقه ای ابیانه در میان دو شاهراه اصلی شمال به جنوب کشور یعنی کاشان . قمصر . مروچه خورت اصفهان و کاشان نطنز . یزد کرمان به فاصله ۲۵ کیلومتر از هر دو شاهراه در دره ای کم عرض قرار گرفته و محل امن و دور از تعرض و نا امنی های ادوار بوده است و اهالی آن چون به علت نداشتن زمین کافی برای کشاورزی ناچار بوده اند خوارو بار مورد نیاز خود را از خارج تامین کنند لذا یک حس ذخیره اندوزی و صرفه جویی در آنان بوجود آمده که این شیوه زندگی پایه اصلی و اساسی اقتصاد و دوام و بقاء مردم ده را تشکیل داده است از طرفی فکر تهیه زمین کشاورزی و تامین خواربار مورد نیاز موجب آن شده تا اهالی از سمت شرق و غرب ده تا شعاع ۵۰ کیلومتری درصدد خرید ملک و زمین و باغ باشند و این شیوه ذخیره اندوزی و صرفه جویی در میان مردم منطقه زبانزد بوده ولی به آن جنبه خست نمی توان داد.

 

• زبان مردم

 

• به زبانی که مردم ابیانه با آن گفتگو می کنند اصطلاحاً « فرس قدیم» می‌گویند و شاخه‌ای از زبان رایج مردم منطقه نطنز، سیمه و جوشقان قالی است و به زبان بعضی از نقاط مرکزی ایران و حدود سمنان و سبزوار نزدیک است.
• از ویژگیهای این زبان این که از نظر ساختار در گردش خود خیلی روان است . واژه ها را صریح ادا می کند و دنباله واژه ها را کش و قوس آنچنانی نمی‌دهد تا لهجه بوجود آید.

 

• اعتقادات وباورها
• در ده ابیانه همانند سایر نقاط ماه محرم با آیین های ویژه ای توام است در این ماه مساجد محل های سه گانه « پایین ده » « یسمان » و « پل» بوسیله جوانان پرشور آراسته و آماده می شود روضه خوانی ۱۰ تا ۱۲ روزه ماه محرم از نخستین شب ماه شروع شده و مردم در جلسات روضه خوانی شرکت می کنند.
• از جمله آیین های ویژه ماه محرم در ابیانه مراسم « نخل برداری» است در ابیانه دو نخل هست یکی مربوط به محله پایین و در حسینیه محل جای دارد و دیگری مربوط به محله «‌ پل» و « یسمان » است . در صبح روز تاسوعا بابای هر دو نخل که مسئولیت نگاهداری لوازم و پارچه های نخل را به عهده دارند به آراستن آن مشغول می شوند و از بعد از
ظهر تاسوعا نخل آماده است تا در مسیر مقررش در محله ها به گردش درآید. نخل بر دو پایه چوبی در جهت طول و پنج یا شش پایه در جهت عرضی استوار شده و سر هر پایه ای از چهار طرف به اندازه نیم متر به طرف بیرون بدنه است تا بتوانند با این پایه ها نخل را بر دوش بگیرند و حرکت دهند. هر یک از پایه ها نخل را بر دوش بگیرند و حرکت دهند. هر یک از پایه ها چند نفر صاحب با مالک دارد که به صورت ارثیه خانوادگی این مالکیت پایه نخل بوجود آمده و در دو روز تاسوعا و عاشورا باید به نوبت و هر دو نفر با کمک یکدیگر وظیفه بر دوش گرفتن نخل را بر عهده بگیرند. گردش دادن نخل در محله ها و توقف در این نقاط که حدود بیست نقطه است از صبح که آغاز می شود تا نزدیکی های غروب آفتاب ادامه دارد و پس از پایان مراسم نخل به حسینیه می آورند و بابای نخل به باز کردن و پیاده کردن پوشش پارچه ها و بسته بندی کردن آنها می پردازد. در سالهای اخیر از خانواده ها و مردمی که از تهران برای شرکت در آیین عزاداری محرم و برگزاری سنتهای مذهبی به ابیانه می آیند به صورت گروه چند نفری بانی یک وعده غذای نذری به مردم می شوند

• عید نوروز
• از یک هفته پیش از عید خانه ها گردگیری می شود اتاقهای میهمانخانه مفروش شده ، سماور ، قوری و استکان و نعلبکی ویژه میهمانان از پستوها بیرون آورده می شود پس از سال تحویل مردم به دید و بازدید می روند ودر خانه ها سفره مفصلی گسترده می شود که در آن انواع غذاهای محلی و آجیل به طرز جالبی چیده شده است.
• میدانهای بازی نیز در ابیانه تاروز سیزدهم عید پر از شور و غوغا و سر و صدای جوانان و بچه های بازیکن بوده است.
• گرچه درحال حاضر از آن فضای پر شور مردمی کمتر اثری می توان یافت ولی علاقه به آداب و سنن محلی موجب می شود که برخی از خانواده ها و جوانان شهرنشین سعی کنند تعطیلی عید را در ده و در میان بستگان خود بگذرانند.

ورودی:
دربها و سکو
• ا قدم زدن در کوچه های دهکده متوجه همسانی خانه ها، پنجره های مشبک و دربهای چوبی میشویم که اغلب دارای دو کوبه هستند. کوبه ای با صدای رسا و بم مخصوص مردان و دیگری با صدایی ظریفتر و کوتاهتر برای زنان، که به صاحبخانه اطلاع میدهند مراجع زن است یا مرد.
• بعضی از دربها دارای نقش و نگار هندسی یا نام سازنده خانه بوده و یا اشعاری جالب بر آنها نوشته شده است. بسیاری از سردرها متعلق به عهد صفویه است و تقریبا جلو تمام خانه ها دو سکوی بزرگ و پهن قرار دارد که خود نشانه ای از مهمان نوازی و معاشرتی بودن اهالی است. این سکوها نه تنها مکانی برای رفع خستگی رهگذران، که محلی مناسب برای گپ و گفتگوی عصر همسایه ها است. نشستن بر این سکوهای چند صدساله، مانند تکیه زدن به تاریخ است و چنان حسی از تعلق به خاک این سرزمین در تو ایجاد میکند که تمایلی برای برخاستن نخواهی داشت و تنها شوق دیدن بیشتر است که مجددا انسان را به گشت و گذار فرامیخواند.
• از آنجا که در دامنه‌های شیب‌دار ابیانه فضای کافی برای ساختن خانه‌های مورد نیاز وجود ندارشته، هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‌های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه ساخته است. این غارها که از بیرون تنها درهای کوتاه و محقر آن نمودار است برای نگهداری دام‌ها، آذوقه زمستانی و لوازم اضافی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• گفتگو با این اهالی که در ظاهر هنوز در خارج از مرز زمان زندگی میکنند به ما نشان میدهد که این زنان و مردان آرام و سالمند، تا چه حد باهوش، دانا و از حوادث روز آگاهند. به گفته آنان، زنان و مردان ابیانه در هر کجا و هر موقعیت تحصیلی و اجتماعی که باشند، با ورود به روستای خود مجددا پوشاک محلی به تن میکنند. آنها در گفتگو با یکدیگر به زبانی که اصطلاحاً آن را « فرس قدیم» می‌گویند و شاخه‌ای از زبان رایج مردم منطقه نطنز، سیمه و جوشقان قالی است و در گفتگو با دیگران به زبان فارسی سلیسی که کلمات بیگانه اندکی دارد صحبت میکنند.
• به جرات میتوان گفت که اهالی ابیانه همه سالمندند، فرزندان این زنان و مردان سالخورده همه به شهرهای بزرگ مهاجرت کرده و اکثرا در دانشگاههای ایران یا کشورهای دیگر به تحصیل پرداخته اند و درواقع نسل جدید ابیانه ایها، افرادی با تحصیلات عالی هستند. زنان ابیانه بدون استثنا البسه سنتی خود را بر تن میکنند که شامل چارقدی سفید با گلهای خوشرنگ، پیراهن گشاد با یقه و چاک‌های تزئین شده با پارچه گلدار و تنبان یا شلیته است که دامنی پرچین بوده و ازکمر تا پایین زانو را می پوشاند.
• درهوای زمستانی به این لباس قطعه دیگری به نام « آرخالق» زنانه یا نیم تنه مخملی اضافه می شود. پوشاک مردان نیز تا مدتها به شکل سنتی بوده که متاسفانه امروزه چندان دیده نمیشود و تنها شلوار گشاد و گاهی گیوه آن به چشم میخورد .

 

  • برای تماس با ما و تبادل اطلاعات معماری ( مقاله ، نقشه و رساله معماری ) با شماره تلگرام 09037759555 در ارتباط باشید.