آشنایی با شهرری
ری باستان: ری که اکنون آثار بازمانده آن در شش کیلومتری جنوب شرقی تهران بچشم می خورد از نظر قدمت با نینوا و بابل هم عهد بوده و از نظر عظمت، از مهمّترین بلاد سده های نخستین اسلامی بشمار می آمده است . جز بغداد و نیشابور شهری با آن قابل رقابت نبوده است . باید به حق ری را مادر تهران دانست . بنای اوّلیه و هسته اصلی این شهر کهن در اطراف چشمه علی واقع بوده است . در نزدیکی این چشمه، تپّه هائی وجود دارد که بسیار کهن و باستانی است . در کاوشهای علمی که بعمل آمده معلوم گردیده در دل آنها آثاری نهفته است که از تمدنی کهن داستانها دارد . ضمن کاوشهای علمی که بسال ۱۹۳۵ میلادی در دامنه جنوبی کوه چشمه علی و اراضی مشرف به باغ صفائیه بعمل آمد، ظروف منقش سفالین مربوط به حدود چهار تا شش هزار سال پیش پیدا شد و نشان داد که در کنار و امتداد این چشمه قدیمی ، انسانهای متمدنی زندگی می کرده اند ، و اینها همان سکنه نخستین پهنه ری هستند.

 

تحلیل و بررسی شاه عبدوالعظیم (شهر ری) 48 اسلاید,پروژه پاورپوینت بررسی شاه عبدوالعظیم شهر ری,مقاله بررسی امام زاده شهر ری شاه عبد العظیم حسنی,مقاله پاورپوینت تحلیل شاه عبدوالعظیم شهر ری,تحقیق پاورپوینت بررسی شاه عبدوالعظیم شهر ری,مقاله پاورپوینت درس معماری اسلامی,دانلود مقاله درس آشنایی با معماری اسلامی,پروژه درس آشنایی با معماری اسلامی,تحقیق برای درس آشنایی با معماری اسلامی,مقاله آشنایی با معماری اسلامی,پروژه معماری اسلامی,مقاله معماری اسلامی,

معماری و ساختمان
آستان مقدّس حضرت عبدالعظیم علیه السّلام همانند دیگر زیارتگاه های بزرگ و معتبر در آغاز امر، شامل بنای حرم یعنی قسمت اصلی و مرکزی آن بود و به تدریج در طول سده های مختلف بناها و متعلّقات دیگر متّصل بدان و پیرامون آن احداث شد و بصورت مجموعه بزرگ کنونی مشتمل بر حرمها، رواقها، مسجد ،ایوانها، صحن ها و دیگر آثار مربوطه و وابسته به آن در آمد که بقاع (دوبقعه) امامزاده حمزه علیه السّلام و امامزاده طاهر علیه السّلام نیز در همین مجموعه قرار دارد. بنای اصلی و نخستین این آستان یعنی حرم آن در نیمه قرن سوّم هجری توسّط ” محمّد پسر زید داعی علوی” تعمیر اساسی یافت و درگاه اصلی ورودی آن که در سمت شمال واقع است، نخست به فرمان پادشاهان آل بویه و سپس به همّت مجدالملک قمی تکمیل گشت و آذین یافت. بنای حرم در قسمت پائین به شکل چهارضلعی و اندازه هر ضلع حدود هشت متر است و مانند همه بناهای سلجوقی بر فراز چهار گوشه حرم چهار گوشواره یعنی چهار طاق مورّب احداث نموده اند و قسمت بالای آن را نیز بصورت هشت ضلعی ترتیب داده اند و بالاتر از قسمت هشت ضلعی، با احداث طاق بندی های کوچک آن را به شانزده ضلعی تبدیل و بدین نحو زمینه را برای ایجاد پوشش گنبدی فراهم ساخته اند. (درون حرم در حال حاضر مزین به آینه کاری می باشد) پوشش زرّین گنبد شامل ” طاق ضربی مدوّر” و گنبد بالایی آن با ساقه و بدنه بلند بصورت ” مخروطی یا هرمی” بوده که در زمان شاه طهماسب صفوی تغییر شکل یافته است.